Weekend los

Dit weekend was het kind uit logeren. Nils en ik gingen helemaal los. Nu hebben we de rest van het jaar nodig om te revalideren.

Lekker gaar
Het is eigenlijk schandalig. Irem is bijna twee jaar en voor het eerst ging ze voor twee nachten uit logeren bij oma. Ja, rol maar met je ogen. Eerder was er geen reden om het kind langer dan een nacht buiten de deur te stallen. Wij hadden twee feestjes, twee etentjes en twee ochtenden nodig om daar van bij te komen. De afspraken waren helder. We bellen niet, we sms-en niet met oma en we denken niet aan het kind.

Wij kunnen ons heel goed zonder Irem vermaken. Toch ontkomen we er niet aan dat ze heel vaak onderwerp van ons gesprek is. Niet dat wij geen andere zaken te bespreken hebben, maar als je zo’n melig kind als dat van ons hebt, dan vork je dijenkletsend je ossenhaas naar binnen. Irem verschoof langzaam naar de achtergrond. Het eten maakte plaats voor een paar borrels en na een paar uur stapten we de kroeg aan de overkant binnen. De volgende dag werd ik tegen het middaguur wakker. Met een piep in mijn oren en haar dat naar sigaretten en bier rook. Voor het eerst in twee jaar had ik uitgeslapen. Man oh man, wat wordt een mens daar gaar van.

Dancing queen
De volgende avond stond er een semi-galafeestje gepland. Daar stonden we dan in vak Zuid in het Olympisch Stadion. De dansvloer lokte maar ik besefte net op tijd dat ik op deze hakken geen fatsoenlijke beweging kon maken zonder een enkelband te scheuren of een ander dwars op de knieschijf te trappen. Voor het eerst had ik dat weer dat heerlijke gevoel alsof we alleen met zijn tweetjes waren. Toen er nog geen sprake was van een kind. Het gevoel van vroeger, al is dat maar ruim twee jaar geleden.

Terwijl ik vanaf de bar terugliep naar Nils, zag ik hem door zijn knieën gezakt met gebalde knuistjes in de lucht rare bewegingen maken. Ik keek hem vragend aan. “Ik deed even voor hoe Irem danst,” zei hij lachend. Voor een ogenblik sloot ik mijn ogen en zag Irem in slow motion, tussen al dat dansend volk, haar dansje op de dansvloer doen. Gebogen beentjes en een dik pamperkontje dat op de maat heen en weer beweegt met af en toe een hupsje erdoor. Al die tijd had ik geen moment aan mijn eigen kind gedacht. Maar blijkbaar had Nils daar meer moeite mee.