Het wonderkind

Mijn dochter kan tot vijf tellen, de kleuren rood en groen van elkaar onderscheiden en als ze de telefoon hoort, neemt ze netjes op, ‘Hallo, met Ijem?’ Jullie begrijpen, ik heb een wonderkind gebaard.
Hysterisch
Laatst had mijn dochter op de wc gepoept. Dat kan natuurlijk, zoals veel twitteraars het noemden, beginnersgeluk zijn, een toevalstreffer, maar laten we er voor het gemak van uitgaan dat ik een kleine poepgenie heb gebaard. De Beethoven van de porseleinen troon. Dat ze de wc nu compleet weigert, daar hebben we het even niet over. Elke nieuwe ontwikkeling wordt op Twitter en Facebook geslingerd. Want mijn moederhart zwelt van trots als ik Irem de meest weergaloze dingen zie doen. Zoals de ene been voor de ander bewegen. Toen ze, in een ver verleden, haar eerste stap los deed, waren we hysterisch. ‘Ze loopt, ze loopt!’ gilden we buiten zinnen en trokken de lamellen voor het keukenraam omhoog om passanten op de gammele stapjes van onze dochter te wijzen. Het waren ferme passen. Alsof ze stiekem al geoefend had.

Eten!
Sinds deze week spreekt Irem volzinnen. Zinnen die je volwassenen ook hoort zeggen. Zinnen die uit minimaal drie woorden bestaan. Oké, oké er ontbreken soms wat woorden en het is voor buitenstaanders onverstaanbaar, maar pff doet dat er toe? Zo zei ze ineens ‘Mama, mag ik eten?’ Eigenlijk zei ze ‘Mama maggak etta?’ De eerste keer dat ze dat zei stootte ik Nils op de bank aan en liet het arme kind die zin nog twaalf keer herhalen. Ze vermagerde waar we bij stonden.  Haar rechteroog vertoonde een spastische zenuwtrek. Uiteindelijk riep ze ‘Mama, eten!!!’ en plofte zuchtend op de grond. We spoedden ons naar de keuken.

Lief mopje
Ja duh, ik weet het, praten is een logische stap in de ontwikkeling. Vorige week blafte ze ons nog bevelen toe. Eten! Drinken! Poepen! Slapen! Cars kijken! Maar van de één op de andere dag transformeerde ze van een kleine dictator tot een lief rustig mopje. Ze struikelt soms nog over een aantal letters. Zo slist nu een beetje en heeft problemen met de L en de R. Daarvoor in de plaats komt de J. Oh en ze praat met een zachte G. Wij wonen in een dorp in Noord-Holland waar alles bij elkaar wordt gesnauwd. Als ik de ’s ochtend vanuit haar ledikantje wordt begroet met ‘Goedemorgen mama’ sta ik eerst minutenlang in haar kamer naar Limbo’s te zoeken.

Sinds vorig week kan ze ook poesje mauw zingen. Jullie begrijpen dat Irem voor het eind van dit jaar het medicijn tegen Aids heeft uitgevonden en drie andere planeten in dit universum heeft ontdekt.

Foto: Mark Welagen