Oude ambities

Tien jaar geleden had ik geen vent, geen kind en geen spaarcent op de bank. Ik had geen huis en geen werk. Ik studeerde in het buitenland en had wilde plannen voor de toekomst.

Bikkelen
Als je me toen had verteld dat ik zou trouwen, een huis zou kopen en een kind zou baren, had ik je keihard uitgelachen. Trouwen vond ik de grootste onzin, een huis was zonde van het geld en het leek mij destijds lichamelijk onmogelijk een kind te baren. Groot object, klein gaatje, dat idee. Ik was ambitieus maar niet op voorplantingsgebied. Reizen en schrijven wilde ik, net zoals Carolijn Visser. Al haar boeken had ik verslonden. Het liefst wilde ik naar Azië. Daar waar je nog moet bikkelen met je backpack. Eerst moest ik nog zien af te studeren.

Jullie begrijpen dat van al die wilde plannen weinig terecht is gekomen. Ik kreeg belachelijk leuke banen aangeboden en probeerde ondertussen af te studeren. De reisambities bleef ik houden. Elk jaar nam ik me voor om nog harder te werken aan mijn droom. Het werkte niet. Goede voornemens zijn bedacht door nicotinepleisterfabrikanten. Voornemens zijn niets minder dan keuzes. En waarom zouden die aan het begin van het jaar extra bijzonder zijn? Het is maar goed dat ik nooit vertrokken ben naar exotische bestemmingen, anders was ik Nils volledig mis gelopen en had ik Irem nooit gehad. Daar zou ik vrijwillig alles voor opofferen.

Afscheid
De kinderwens komt met de juiste man. Toen bleek dat ik zwanger was hadden we stilzwijgend ritueel afscheid genomen van onze vrijheden. Ik zwaaide Thailand, China en Indonesië gedag en gaf Carolijn Visser een plekje achterin de boekenkast. Nils gaf al zijn gitaren een kusje en beloofde ze plechtig dat ze ooit samen op alle grote podia in de wereld zouden spelen. Uiteindelijk was dat allemaal nergens voor nodig geweest. Soms komen dromen in hele ander vormen toch nog uit.

Dankzij het gekloot met de treinen kom ik sinds kort op hele verrassende bestemmingen aan. Ik overweeg om een rugzak met noodartikelen mee te nemen, want veel vaker kom ik helemaal nergens en overwinter ik in -5 op overvolle perrons. Als je dan even je ogen sluit terwijl je met nog vierhonderdduizend andere reizigers de treinen in word geduwd, waan je je even op een chaotische oosterse bestemming.

Ik wens jullie een fantastisch jaar toe!