Winterprut

Het koude weer brengt allerhande ellende met zich mee. Mensen die ineens een baard laten staan bijvoorbeeld. Van mij mag het, mijn dochter ziet het echter anders.

Onherkenbaar
Irem is bang voor mensen met een baard. Of een snor. Dat is een beetje gecompliceerd aangezien opa een snor heeft. Voor haar is opa een snor op een stokkie. Een zwevende snor. Het gezicht erachter wordt veel later pas ontdekt. Sinds de val van de eerste sneeuwvlok hebben verschillende vrienden ineens besloten een baard te laten staan. Misschien lekker warm, maar voor Irem zijn ze volledig onherkenbaar geworden, vooral als ze ook nog eens een dikke muts op hebben. Het duurt altijd even voordat ze mensen herkent. En als het muntje dan eenmaal valt dan lacht ze een beetje zuur. ‘Je had net zo goed een zak over je hoofd kunnen trekken!’ lijkt ze te willen zeggen.

Antkoen!
Nils bouwde gisteren in de achtertuin een sneeuwpop. Ze wilde per se meehelpen, de angst voor sneeuw was van korte duur. Want ja, ook sneeuw vond ze verschrikkelijk. Maar goed, eerst handschoenen! ‘Kijk Irem, een koen voor je ant, een antkoen!’ zei ik en probeerde op deze manier een beetje te levelen met mijn kind. Irem keek naar haar schoen, naar haar hand en vervolgens vragend naar mij. Twee opgetrokken wenkbrauwen zeiden ‘Mam, heb jij hebt te veel frisse lucht gehad. Even chillen.’Toen ik haar de wantjes omdeed, keek ze panisch naar haar handjes en gooide de antkoenen tussen de bevroren Hortensia’s. De rest van de middag raapte ze de sneeuw met haar blote handen bij elkaar. Een bikkel is het, iemand die later bij gebrek aan oploskoffie, moeiteloos op koffiebonen zal kauwen.

Een Dick Maasje
‘Doen we morgen nog iets aan Sinterklaas,’ vroeg Nils gisteravond, toen de winkels al dicht waren en de wegen onbegaanbaar. ‘Ik ken nog wel iemand die op de valreep voor Sinterklaas wilt spelen.’ Sinds ik het schoen zetten verheven heb tot een hysterische aangelegenheid en het kind tot in de eeuwigheid heb getraumatiseerd met Sinterklaasverhaaltjes, leek het mij niet zo verstandig een kind op te zadelen met een oude man, met snor en baard, die ook nog eens muts op heeft en antkoenen draagt. Cadeautjes of niet, Irem zou flauwvallen bij de gedachte dat ze daar dan ook nog eens bij op schoot zou moeten.