Even terug naar 2008…

Om mijn zwangerschap van Irem aan onze moeders te vertellen hadden we destijds allemaal leuke ideetjes bedacht. Uiteindelijk bleek dat nergens voor nodig te zijn.

Echo’s
Mijn schoonmoeder is een stoere vrouw die nog volop van het leven geniet. Ze kan halsoverkop naar New York gaan of wekenlang door de Dordogne trekken als het moet. Toen Nils en ik trouwden, en dat deden we eigenlijk al vrij snel, zei ze ‘Als ik nog maar geen oma word hoor!’. Dat was haar manier om te zeggen dat we eerst zoveel mogelijk van elkaar moesten genieten. Toen werd ik zwanger. Hartstikke gepland. Met de echo’s op zak reden we naar haar werk. We wilden het zo snel mogelijk vertellen. De rit van vijf minuten voelde als een urenlange vakantietrip.

Koffieboontje
‘Hey! Wat doen jullie hier?’ zei ze terwijl ze ondertussen de telefoon neerlegde. Nils en ik zaten een beetje dom te lachen en schoven de envelop met de echo’s naar haar toe. Op de echo was Irem niet groter dan een koffieboontje. Mijn schoonmoeder keek van de echo’s naar ons en weer terug. Ze keek alsof ze de jackpot had gewonnen. Kleine traantjes glinsterden aan de binnenkant van haar ooghoeken. Probeer dan je eigen tranen maar te bedwingen. We dansten nog net niet jankend de polonaise. Ondertussen rinkelde de telefoon aan één stuk door. Met een dikke stem nam ze uiteindelijk op. Zwaaiend namen wij afscheid. Mijn moeder kon ik die dag niet bereiken.

Theatraal
Samen met mijn tante was ze op vakantie. Uiteindelijk kreeg ik haar te pakken. ‘Ik ben zwanger!’ schreeuwde ik door de telefoon. ‘Wat zeg je? Ik versta je niet? ‘Zwanger mam, ik ben ZWANG-ER!!’. Een ogenblik was het stil. Nu is mijn moeder een hele theatrale vrouw. Zo iemand die al licht in shock raakt wanneer ze voor een dichte supermarkt komt te staan. ‘Wordt de Dekamarkt verbouwd?! Maar hoe, hoe moet ik mijn cake dan afmaken?!’, zou ze dan prevelen terwijl ze met trillende handen haar keel zouden grijpen. Maar nu werd ze weer oma en dat moest iedereen weten. ‘IK WORD OMA!! MIJN DOCHTER IS ZWANGER!!,’ hoorde ik haar door de telefoon naar anderen schreeuwen. Daarop volgde gejoel en werd de verbinding verbroken. Ik lachte hoofdschuddend naar de telefoon en was al blij dat ze niet was flauwgevallen.

Voor de beste reactie hadden we met vertellen natuurlijk gewoon moeten wachten tot na de bevalling.