Dag mam, doei he

Sinds kort word ik totaal door mijn kind genegeerd wanneer haar vader in de buurt is. Alsof Nils haar het leven heeft geschonken…

Spekarmpjes
Zolang Nils er niet is, hebben mijn dochter en ik belachelijk gezellige momenten. Maar zodra hij de kamer binnenkomt wordt het beeld volledig verstoord. Midden in een voorleeszin, staat ze op en rent met open armen naar haar vader, knuffels die in de weg staan worden weg getrapt en de poppenwagen krijgt een zet. ‘Papa moet koffie schat, ga maar even naar je moeder,’ zegt hij dan na een korte knuffelpartij. Ze schudt haar hoofd en omarmt met haar spekarmpjes de knieën van Nils. Hij lacht en zucht tegelijk. Zo schuifelen ze samen de keuken in. Irem laat niet los.

Ik zit nog steeds met open mond in kleermakerszit met in de ene hand een roze plastic theekopje en in de andere hand een boek over boerderijdieren. Het komende half uur word ik volledig genegeerd. Sinds kort begrijp ik het allemaal. Ik ben namelijk diegene die haar op werkdagen naar de oppas brengt. Aan de deur was er voorheen altijd een dramatisch afscheid en klemde ze zich aan mijn benen vast. Nu volstaat een ‘Ja, doei!’, waarop ze zich omdraait en gelijk gaat spelen. Alsof ze zegt ‘Ja rot maar op mam, doei. Ik wacht wel op papa, want hij is diegene die me in ieder geval komt halen.’ Nils haalt haar altijd op. Nu doe ik dat sporadisch ook wel. Dan begint ze altijd keihard om haar vader te huilen. Probeer een kind dat zich overstrekt maar in de autostoel te vouwen.

Negen maanden!
‘Geef je moeder eens een kus,’ zegt Nils en pakt het moment aan koffie in te schenken. Sloffen en dralend komt ze dan op me af lopen. Haar ogen blijven gericht op Nils. Ze geeft een kus maar raakt mij amper. Van binnen schreeuw ik ‘NEGEN MAANDEN MUTS! IK WAS HET DIE JE DROEG, NIET JE VADER!!’. Het liefst maak ik een powerpoint presentatie over mijn weeën om haar dat te laten zien. ‘Kijk en hier ging mama dood van de pijn. Voor jou liefje. Papa was er ook hoor, maar die stond  een broodje jam weg te werken.’

Uiteindelijk heb ik me er maar bij neer gelegd. Dat getut met haar vader heeft ook voordelen. Poepen doet ze namelijk het liefst ook, wanneer ze de knieën van haar vader vast heeft. Dan kan ze blijkbaar extra kracht zetten. En als ik Nils dan met een kop koffie in zijn hand, ‘Oh nee, niet nu!’ hoor zeggen, dan maakt mijn hart een sprongetje. Elke keer weer.