Magische doekjes
Er zijn wel eens werkdagen dat ik de hele dag aan mijn kind denk. Op de één of andere manier dwalen mijn gedachten altijd af tijdens het redactieoverleg op maandag.
Terwijl we de pagina’s en inhoud van het magazine doornemen, denk ik alleen maar aan een klein meisje dat ’s ochtends altijd zo lekker naar slaap ruikt en elke ochtend met roze wangetjes wakker wordt. Met mijn handen onder mijn hoofd gevouwen droom ik dan ver weg. Meestal gaap ik daar ook nog eens uitgebreid bij. Terwijl collega’s bespreken hoe ze verhalen over grondexploitatie van gemeenten en leegstand van kantoorpanden vorm kunnen geven denk ik aan haar spettersessie die ochtend in bad. Beelden van frisgewassen babybilletjes flitsen door mijn hoofd. Nils heeft daar dus helemaal geen last van.
Een enkele keer krijg ik een smsje van hem waarin staat ‘Mijn handen ruiken nog steeds naar billendoekjes haha’. Ik frons dan meestal met mijn wenkbrauwen als ik zoiets lees. Want, is dat alles?! Handen die naar billendoekjes ruiken? Het is dan ook geen vent die tijdens overleg wegdroomt over Irem die op K3 mee zit te swingen. Hij heeft aandacht voor zijn collega’s. De geur van billendoekjes gaat verder dan alleen een ‘haha’. Als ik de geur van billendoekjes opsnuif, denk ik aan die ene nacht dat mijn vliezen braken en dat ik mijn beste vriendin, die op dat moment op Curaçao zat, smste ‘het is begonnen en je bent er niet muts!’, ik denk dan aan de bevalling, dat ene belletje naar iedereen met de woorden ‘onze dochter is geboren en we noemen haar Irem Feline!’, ik denk terug aan de kraamtijd en het gevoel van eeuwige geluk dat op zo’n moment je leven volledig kan gijzelen. Ik denk aan dag dat we, vanuit het ziekenhuis, met aan de arm een maxi cosi, thuiskwamen en beseften dat de sfeer in huis voor eens en altijd is veranderd. Billendoekjes werken magisch.
Het is soms verstandig die geur niet op te snuiven, maar ik ontkom er natuurlijk niet aan. Billendoekjes heb ik bijna altijd in mijn tas. Soms gebruik ik ze om mijn bureau ermee schoon te maken. Of mijn handen op te frissen tijdens bijeenkomsten. Van schrijven krijg ik nu eenmaal klamme handjes. De geur leidt enorm af. Tussen mijn aantekeningen zie ik soms dingen staan als, ‘vanochtend sprak ze met twee woorden!’ Het is een godswonder dat ik niet, beneveld door de geur van schone babybillen, deze aantekeningen in mijn verhaal verwerk. Of überhaupt fatsoenlijk een baan kan houden. Billendoekjes zijn levensgevaarlijk, het verlamt een mens volledig. Nou ja, dat verklaart natuurlijk ook waarom Nils met wapperende billendoekjes achter me aan rent, wanneer ik weer eens enorm opgefokt door de woonkamer stuiter.