Apocalypse now!
Vriendinnen en collega’s maken grapjes over de Terrible Two. De hel die volledig losbarst wanneer een kind twee wordt. Irem is amper twee maar we bevinden ons nu al midden in een apocalyps.
Wat moet je nou!
Nu had ik gehoopt dat mijn kind die fase zou overslaan. Dat ze niet dramatisch op de grond zou liggen dweilen als we haar vertellen dat ze niet met spullen naar de televisie mag gooien. Eten is een drama en het enige voordeel van die drukte die ze om niets maakt, is dat ze ’s avonds als een blok in slaap valt. Cars is hier de nieuwe hit. Auto’s zijn de bomb en voetballen met die autootjes heeft Irem inmiddels verheven tot een olympische sport. Probeer zo’n kind maar uit te leggen dat er gespeeld moet worden met handjes. Niet met voetjes. Dat kijkt ze me recht in mijn ogen aan en trapt lachend een auto tegen de kast. Ze is nooit te beroerd om haar satanisch genoegen te verdoezelen. Dan krijg ik zo’n blik van ‘wat moet je nou’.
Ze snapt heel goed wat ik bedoel. Binnen no time raap ik dan al haar auto’s op en zet ze boven op de kast. Jammer. Dikke pech. Zoek het maar uit. Als ze het op een brullen zet, schreeuw ik gerust met haar mee. Inmiddels ken ik het verschil tussen verdriet en aanstellerij. Maar ook daar weet ze inmiddels wat op. Als ze zo demonstratief aan het huilen is, werpt ze zich altijd dramatisch op de grond. Nooit ergens op het vloerkleed, nee lekker op het koude harde laminaat. Zodat je haar hoofdje hoort bonken, de krullen op haar hoofd dansen altijd gezellig mee. En terwijl ze dat doet zie je haar denken, ‘als ik nu hard genoeg met mijn hoofd op de grond sla, doe het vanzelf pijn, en komt ze naar me toe.’
Misleidende krulletjes
Meestal til ik haar op om haar op het vloerkleed te leggen, waar ze heerlijk verder kan janken en bonken. Vanzelf staat ze dan op om al lopend te schreeuwen en te tieren. Huilende kinderen lopen zelden in een rechte lijn. Als dronken zwervers lopen ze tegen alles op om vervolgens nog harder te huilen. Daarbij gebruiken ze meestal wilde handgebaren. Nils en ik aanschouwen dat vanaf de bank met een lege blik, ‘Jij nog koffie El?’ Terwijl hij naar de keuken loopt, stapt hij over Irem heen, die alweer in elkaar is gestort en woest me haar knuistjes op het laminaat slaat. Wij laten ons niet misleiden door haar schattige krulletjes.
Zomaar vanuit het niets kan ze dan weer opstaan. Dan loopt ze naar ons toe en krijgen we een kusje. We klapzoenen vanaf de bank een minuut of wat, waarop ze weer verder gaat spelen met iets anders. Totdat ze uit pure frustratie de puzzelstukjes door de kamer gooit en de fotolijstjes op tafel omver probeert te mikken met blokjes. Met succes. Ik voorspel voor die driftkikker een gouden toekomst in de schiettent op de kermis, maar voor nu zijn er absoluut geen prijzen voor te winnen.
‘Jij nog een bakkie koffie Nils?’